مدعيان سلطنت را به شهر راه نداده بود ، چندى در بيوت وزارت داخل و در كار صدارت عامل بود ، حاجى ابراهيم خان صدر شيرازى كه از قدما و مرد با استخوانى بود طاقت نياورده به لطايف الحيل باز ميرزا شفيع را از شاهراه وزارت معزول ساخت و او را بكنج انزوا انداخت . خيانت حاجى ابراهيم خان در دولت معلوم شد و او را به شرحى كه گذشت بسزا رسانيدند . در سنهء هزار و دويست و پانزده باز خاقان مغفور فتحعلى شاه صدر را بر صدر اعلى نشانيده سند وزارت و مصطبهء صدارت به او زينت گرفت و كار داخله ايران منظم و سپاهيان و سوقيان آسوده شدند و دول خارجه در صدارت او با دولت ايران عهد نامه‌هاى خوب بستند كه هيچ منقصت و خسران در آن معاهدات متصور نميشد . همينقدر معلوم شده است كه ميرزا شفيع صدر اعظم يك چندى هم وزارت آقا محمد خان را داشته بود و به واسطهء تدبيرات و هم‌چشمى حاجى ابراهيم خان صدر از اين كار خلع شده است و قبل از خلع از كار وزارت عظماى آقا محمد خان بود بساير امور دولتى ميپرداخت ، چنان كه در سنهء يكهزار دويست و ده كه سال جلوس بود ، آقا محمد خان با لشكرى زياد از طهران طريق سارى گرفت ، از جمله وزراى كارآگاه كه در خدمت او بودند حاجى ابراهيم خان سابق الذكر و آقا ميرزا شفيع بود كه از سارى در ركاب همايونى به استرآباد و از آنجا به دشت قبچاق و از آنجا بگالپوش و جاجرم رفته و از آنجا ره‌سپار خراسان شدند و از آنجا به دار الخلافه طهران روان گشتند ، درين اسفار آقا ميرزا شفيع التزام ركاب را داشته تدبيرات صائبه به كار مىبرد . در سنهء هزار و دويست و يازده در بيست و پنجم ذيقعده كه آقا محمد خان از طهران به جانب قلعهء شوشى و صفحات آذربايجان روان شدند ، گويا به دل ايشان در اصابت خطر اثر كرده بود كه اين سفر ، سفر آخر است ، لهذا بعضى از شاهزادگان هنگامه طلب و داعيه جورا همراه بردند و حاجى ابراهيم خان را هم در سلك ملتزمين ركاب ملحوظ داشته دارالخلافهء طهرانرا كه كرسى بلاد ايران است به دست امينان خاص خود ، ميرزا شفيع صدر و ميرزا محمد خان قاجار دولو بيگلربيگى طهران كه پدر